روزمره

خدا رو شکر اولین امتحان رو پشت سر گذاشتم ، ای خدا کی میشه من از دست این

ریاضی راحت بشم ، من که دانشگاهم رو به خاطر این رشته ولش کردم حالا بعد 10 سال

3 تا ریاضی پاس کردم(توی 2.5 سال ، البته همش ساده بود ولی برای من جالب نیست

که ثابت شده های دیگران رو هی بخوام ثابتش کنم)

بعد امتحان رفتم خونه مادر شوهرجان لیست دعوتیها رو از بابا گرفتم که خیلی کم بود و بهش

گفتم بقیه اش با خودم ، شب هم با برادر شوهرجان تلفنی بحث کردیم سر دعوت دوستاش

میگن ما که عروسی نخواسته بودیم اونها اصرارکردن

خلاصه من هم که مثل همیشه کلی شاکی شدم و بهش توپیدم............

امشب گل پسری بدون مسواک و قصه خوابید ، روی مبل از خستگی بیهوش شده شده بود.

همسری که 99 % نمیاد تا برای نیمه بهمن ، رفتن ما هم 99% کنسله چون اونها پایان پروژه

است و حسااااابی سرشون شلوغه ، احتمالا کلی آقایون هم از ایران میرن اونجا که در اینصورت

ما دیگه توی هتل اونها راحت نخواهیم بود....................

من همین الانش هم دلم برای همسری یه ریزه شده تا اون موقع............جواب پسری رو

چی بدم . باید تحمل کرد دیگر...........

فردا شب داداشم بعد از 6 ماه میاد ایران ، الهی بگردم طفلی زن داداشم و سپهر (پسرش)

چه دلی داشتن ، هر وقت احساس میکنم که دوری علی داره غیر قابل تحمل میشه یاد زن داداشم

میوفتم و میگم پس اون چه خدایی داره شوهرش رو چند ماه چند ماه نمیبینه...............

الهی که همه کسانی که برای خانوادشون و آسایش اونها دارن

زحمت میکشن هرجا هستن تنشون سالم و دلشون شاد باشه . آمین

عصری که از خونه مادرشوهر برگشتیم پسری نشست پای لب تاب بازی کنه یک ساعت بعدش

اومدم که بلندش کنم از پای سیستم ، خودم هم اغفال شدم و دوتایی با هم دقیقا یک ساعت و

چهل و پنج دقیقه بازی کردیم.

وقتی هم خوابید من کمی بافتنی بافتم و الان مچ دستم دیگه حسابی داغون شده.

برم بخوابم.

آخی طفلک درسهام یادم رفت اونها هم هستن . باشن برای فردا.